با وجود مخالفت سازمان محيط زيست و سازمانهاي مردم نهاد " "NGOزيست محيطي، اصرار مسوولان شهري مبني بر ادامه عمليات احداث جاده درياي بهشهر كه از ميان تالاب بينالمللي "ميانكاله" عبور ميكند ادامه دارد و اين منطقه ارزشمند و پناهگاه حيات وحش را با خطرات جدي روبه رو كرده است.
تالابها داراي ويژگيهاي منحصر به فردي هستند كه با توجه به گمان نادرست بشر از آنها به عنوان اراضي غير قابل استفاده، بيشترين تخريب را به خود ديدهاند و انسان انديشه ورز ! با تبديل آن به اراضي زراعي و شهركهاي صنعتي، در محو و زوال آن كوشيده است.
به رغم همه اين اقدامات ويرانگر، تالابها با اشكال مختلف حياتي خود و با توجه به شرايط و موقعيت جغرافيايي، در مناطق مختلف همچنان پايدار مانده و ضمن ايفا نقش اكولوژي خود در طبيعت و ارايه ارزشها و كاركردهاي متنوع، پناهگاهي حايز اهميت براي آخرين بازماندههاي گونههاي گياهي و جانوري در حال انقراض تالابي و حفظ تنوع زيستي به شمار ميروند.
شبه جزيره "ميانكاله" بهشهر، بخشي از آبسكون بزرگي است كه روزگاري يكي از مهمترين مراكز تجاري جاده ابريشم به شمار ميرفت و شاهد تحركات اقتصادي فراوان در درورههاي مختلف بود.
در سراسر ساحل جنوبي درياي خزر، تنها يك شبه جزيره به نام "ميانكاله" وجود دارد كه در منتهي اليه جنوب شرقي درياي خزر واقع شده و نام خود را از دو "كاله" (شكستگي ساحلي يا رودخانه) واقع در طرفين شمالي و جنوبي گرفته است.
شبه جزيره "ميانكاله" به عنوان منطقهاي حفاظت شده در فهرست تالابهاي جهان در كنوانسيون رامسر در سال ۱۳۵۵به ثبت رسيد و به عنوان يكي از ذخاير بيوسفري جهان كه داراي ارزشهاي اكولوژي و زيستي است شناخته ميشود.
در شرق شبه جزيره ميانكاله، مجمع الجزاير "آشوراده" قرار دارد كه از سه جزيره كوچك و بزرگ تشكيل شده و با پيشروي و عقب نشيني آب دريا، بزرگ و كوچك ميشوند.
علاوه بر جزاير فوق، به جزيره "اسمال ساي" نيز بايد اشاره كرد كه در مرداب "پلنگان" قرار گرفته است و يكي از بينظيرترين اكو سيستمهاي جهاني را دارد.
مجموعه شبه جزيره "ميانكاله، جزاير آشوراده و اسمال ساي" ، داراي جاذبههاي شگفت انگيز طبيعي و زيست محيطي كم نظيري هستند كه عمدهترين آنها پوشش گياهي ويژه و حيات وحش منحصر به فرد آن است و چشم اندازهاي ساحلي، بيشهاي و خليج گرگان، اين بخش از استان مازندران و سواحل خزر را به يكي از جالبترين نقاط گردشگري تبديل كرده است.
اين شبه جزيره از شمال به درياي خزر، از جنوب به خليج گرگان، از شرق به آشوراده و از غرب به اراضي "زاغمرز" ، مرداب "لپو" و نيروگاه نكا محدود ميشود.
فضاي شبه جزيره، مرغزار نيمه شرجي است كه عمدهترين درختچههاي آن بوتههاي "انار و تمشك وحشي" است و همه ساله صدها هزار پرنده مهاجر از انواع "فلامينگو، پليكان، قو، غازخاكستري، اردك و..." فرود ميآيند و توليد مثل و زمستان گذراني ميكنند.
علاوه بر پرندگان فوق، انواع پرندگان بومي مانند "قرقاول، سار، كبوتر" و حيواناتي مانند "خرس، خوك، شغال و جوجه تيغي" نيز در اين منطقه وجود دارند.
با وجود تمام ويژگيهاي منحصر به فرد اين منطقه، تلاش مسوولان بهشهر براي احداث جاده دريا كه از ميان اين تالاب و در نقطهاي كه شاهد فرود بيشترين "فلامينگوها و پليكانها" است زنگ خطر نابودي اين ميراث با ارزش را به صدا درآورده است.
مدير كل سازمان حفاظت محيط زيست مازندران در خصوص احداث اين جاده گفت: تا كنون استعلام رسمي بابت احداث جاده دريا كه در صورت احداث آن، ميانكاله به دو بخش تقسيم خواهد شد صورت نگرفته است و تنها برخي اقدامات خارج از ضوابط انجام شده كه ما به دليل اهميت اين پناهگاه با آن مخالفت كرديم.
"رسول اشرفي پور" در گفت وگو با خبرنگار ايرنا افزود: اين جاده از نظر فني، اقتصادي و اجتماعي هيچگونه توجيهي ندارد و در صورت احداث آن علاوه بر سلب آرامش و امنيت پرندگان، راه شكار گونههاي نادر و در خطر انقراض براي شكارچيان غير مجاز هموار خواهد شد.
وي تاكيد كرد: "ميانكاله" سرمايه بزرگ طبيعي و ميراث ارزشمندي است و هر اتفاقي در آن بخواهد رخ دهد بايد بر اساس مفاد علمي و قانوني طرح تفضيلي ميانكاله باشد و به دليل اهميت بينالمللي آن در اجراي هر طرحي بايد نكات مثبت و منفي آن در نظر گرفته شود.
"اشرفي پور" افزود: اين تالاب شهرتي بينالمللي و جهاني دارد و تنها متعلق به نسل ما نيست و براي حفظ و نگهداري اين سرمايه ملي بايد فرهنگ نگهداري عمومي از آن در بين مسوولان و مردم ترويج شود.
وي خاطرنشان كرد: از نظر سازمان محيط زيست، تنها مكاني كه در بهشهر داراي ارزيابي زيست محيطي است، كارخانه در حال احداث كمپوست زباله است و ديگر صنايع موجود در اين شهر آلاينده محيط زيست محسوب ميشوند.
متاسفانه در سالهاي اخير احداث كارخانهها و صنايع بزرگ در مجاورت اين تالاب ارزشمند و سرريز شدن فاضلابهاي صنعتي و سموم نباتي كه با عدم كنترل سازمان محيط زيست همراه گرديده، اين منطقه كه به عنوان مركز ماهيان خاوياري درياي خزر و پناهگاه گونههاي نادر جانوري شناحته ميشود را با تهديد جدي مواجه كرده است.
مسوول انجمن دوستداران ميراث فرهنگي هوتو بهشهر در گفت وگو با خبرنگار ايرنا گفت: استقرار صنايع بزرگ باعث گرديده است بخش اعظمي از درياي بهشهر در اختيار اين صنايع قرار گيرد و تنها راه اتصال بهشهر و دسترسي مردم به دريا، عبور از "خليج ميانكاله" باشد.
"محمد عظيمي" ادامه داد: حضور انسان در هر منطقهاي عامل اصلي ايجاد آلودگي است و زبالهها و ترددهاي انساني، شرايط زيست ماهيان و حيوانات را به خطر خواهد انداخت.
وي افزود: احداث تله كابين، پل هوايي و يا استفاده از قايق براي جابه جايي مسافران و بازديدكنندگان ، بهترين راه حل براي جلوگيري از دوپاره شدن ميانكاله و نابودي احتمالي آن است.
"عظيمي" خاطرنشان كرد: در مناطق جنگلي در صورتي كه براي جانوري ناامني ايجاد شود، اين حيوان ميتواند با توجه به گستردگي جنگل، با عزيمت به نقاط ديگر احساس امنيت را براي خود مجدد ايجاد كند اما در "ميانكاله" به دليل محدود بودن اراضي و محصور بودن آن، ايجاد هرگونه ناامني و اختلال در آن، نابودي تدريجي حيوانات و ساكنان آن را به همراه خواهد داشت.
مسوول انجمن دوستداران ميراث فرهنگي هوتو تاكيد كرد: مگر ميشود تخليه نفت در مجاورت اين منطقه اگر چه با كنترل و دقت فراوان صورت گيرد اما هيچ خطر زيست محيطي براي آبزيان به همراه نداشته باشد.
حضور كشتيها، تخليه فاضلابها، آلودگيهاي صوتي، سموم نباتي، صيد بيرويه و نبود كنترل ماهيان شانه دار، آرامش و امنيت را از اين پناهگاه بين- المللي دور كرده است و با ادامه اين مشكلات تا ۴۰سال آينده در درياي خزر هيچ نوعي از ماهيان وجود نخواهد داشت.
برخورداري از دريا به عنوان يكي از مواهب طبيعي، حق مردم بهشهر است اما در صورتي كه اين جاده با نقشه فعلي كه از ميان تالاب "ميانكاله" عبور مي كند احداث شود شايد تا چند سال آينده ديگر نامي از اين تالاب باقي نماند و سير تدريجي نابودي جنگلها و "ميانكاله" شتابي دو چندان گرفته و اين مناطق ارزشمند و غير قابل جايگزيني به سرعت و براي هميشه نابود
تالابها داراي ويژگيهاي منحصر به فردي هستند كه با توجه به گمان نادرست بشر از آنها به عنوان اراضي غير قابل استفاده، بيشترين تخريب را به خود ديدهاند و انسان انديشه ورز ! با تبديل آن به اراضي زراعي و شهركهاي صنعتي، در محو و زوال آن كوشيده است.
به رغم همه اين اقدامات ويرانگر، تالابها با اشكال مختلف حياتي خود و با توجه به شرايط و موقعيت جغرافيايي، در مناطق مختلف همچنان پايدار مانده و ضمن ايفا نقش اكولوژي خود در طبيعت و ارايه ارزشها و كاركردهاي متنوع، پناهگاهي حايز اهميت براي آخرين بازماندههاي گونههاي گياهي و جانوري در حال انقراض تالابي و حفظ تنوع زيستي به شمار ميروند.
شبه جزيره "ميانكاله" بهشهر، بخشي از آبسكون بزرگي است كه روزگاري يكي از مهمترين مراكز تجاري جاده ابريشم به شمار ميرفت و شاهد تحركات اقتصادي فراوان در درورههاي مختلف بود.
در سراسر ساحل جنوبي درياي خزر، تنها يك شبه جزيره به نام "ميانكاله" وجود دارد كه در منتهي اليه جنوب شرقي درياي خزر واقع شده و نام خود را از دو "كاله" (شكستگي ساحلي يا رودخانه) واقع در طرفين شمالي و جنوبي گرفته است.
شبه جزيره "ميانكاله" به عنوان منطقهاي حفاظت شده در فهرست تالابهاي جهان در كنوانسيون رامسر در سال ۱۳۵۵به ثبت رسيد و به عنوان يكي از ذخاير بيوسفري جهان كه داراي ارزشهاي اكولوژي و زيستي است شناخته ميشود.
در شرق شبه جزيره ميانكاله، مجمع الجزاير "آشوراده" قرار دارد كه از سه جزيره كوچك و بزرگ تشكيل شده و با پيشروي و عقب نشيني آب دريا، بزرگ و كوچك ميشوند.
علاوه بر جزاير فوق، به جزيره "اسمال ساي" نيز بايد اشاره كرد كه در مرداب "پلنگان" قرار گرفته است و يكي از بينظيرترين اكو سيستمهاي جهاني را دارد.
مجموعه شبه جزيره "ميانكاله، جزاير آشوراده و اسمال ساي" ، داراي جاذبههاي شگفت انگيز طبيعي و زيست محيطي كم نظيري هستند كه عمدهترين آنها پوشش گياهي ويژه و حيات وحش منحصر به فرد آن است و چشم اندازهاي ساحلي، بيشهاي و خليج گرگان، اين بخش از استان مازندران و سواحل خزر را به يكي از جالبترين نقاط گردشگري تبديل كرده است.
اين شبه جزيره از شمال به درياي خزر، از جنوب به خليج گرگان، از شرق به آشوراده و از غرب به اراضي "زاغمرز" ، مرداب "لپو" و نيروگاه نكا محدود ميشود.
فضاي شبه جزيره، مرغزار نيمه شرجي است كه عمدهترين درختچههاي آن بوتههاي "انار و تمشك وحشي" است و همه ساله صدها هزار پرنده مهاجر از انواع "فلامينگو، پليكان، قو، غازخاكستري، اردك و..." فرود ميآيند و توليد مثل و زمستان گذراني ميكنند.
علاوه بر پرندگان فوق، انواع پرندگان بومي مانند "قرقاول، سار، كبوتر" و حيواناتي مانند "خرس، خوك، شغال و جوجه تيغي" نيز در اين منطقه وجود دارند.
با وجود تمام ويژگيهاي منحصر به فرد اين منطقه، تلاش مسوولان بهشهر براي احداث جاده دريا كه از ميان اين تالاب و در نقطهاي كه شاهد فرود بيشترين "فلامينگوها و پليكانها" است زنگ خطر نابودي اين ميراث با ارزش را به صدا درآورده است.
مدير كل سازمان حفاظت محيط زيست مازندران در خصوص احداث اين جاده گفت: تا كنون استعلام رسمي بابت احداث جاده دريا كه در صورت احداث آن، ميانكاله به دو بخش تقسيم خواهد شد صورت نگرفته است و تنها برخي اقدامات خارج از ضوابط انجام شده كه ما به دليل اهميت اين پناهگاه با آن مخالفت كرديم.
"رسول اشرفي پور" در گفت وگو با خبرنگار ايرنا افزود: اين جاده از نظر فني، اقتصادي و اجتماعي هيچگونه توجيهي ندارد و در صورت احداث آن علاوه بر سلب آرامش و امنيت پرندگان، راه شكار گونههاي نادر و در خطر انقراض براي شكارچيان غير مجاز هموار خواهد شد.
وي تاكيد كرد: "ميانكاله" سرمايه بزرگ طبيعي و ميراث ارزشمندي است و هر اتفاقي در آن بخواهد رخ دهد بايد بر اساس مفاد علمي و قانوني طرح تفضيلي ميانكاله باشد و به دليل اهميت بينالمللي آن در اجراي هر طرحي بايد نكات مثبت و منفي آن در نظر گرفته شود.
"اشرفي پور" افزود: اين تالاب شهرتي بينالمللي و جهاني دارد و تنها متعلق به نسل ما نيست و براي حفظ و نگهداري اين سرمايه ملي بايد فرهنگ نگهداري عمومي از آن در بين مسوولان و مردم ترويج شود.
وي خاطرنشان كرد: از نظر سازمان محيط زيست، تنها مكاني كه در بهشهر داراي ارزيابي زيست محيطي است، كارخانه در حال احداث كمپوست زباله است و ديگر صنايع موجود در اين شهر آلاينده محيط زيست محسوب ميشوند.
متاسفانه در سالهاي اخير احداث كارخانهها و صنايع بزرگ در مجاورت اين تالاب ارزشمند و سرريز شدن فاضلابهاي صنعتي و سموم نباتي كه با عدم كنترل سازمان محيط زيست همراه گرديده، اين منطقه كه به عنوان مركز ماهيان خاوياري درياي خزر و پناهگاه گونههاي نادر جانوري شناحته ميشود را با تهديد جدي مواجه كرده است.
مسوول انجمن دوستداران ميراث فرهنگي هوتو بهشهر در گفت وگو با خبرنگار ايرنا گفت: استقرار صنايع بزرگ باعث گرديده است بخش اعظمي از درياي بهشهر در اختيار اين صنايع قرار گيرد و تنها راه اتصال بهشهر و دسترسي مردم به دريا، عبور از "خليج ميانكاله" باشد.
"محمد عظيمي" ادامه داد: حضور انسان در هر منطقهاي عامل اصلي ايجاد آلودگي است و زبالهها و ترددهاي انساني، شرايط زيست ماهيان و حيوانات را به خطر خواهد انداخت.
وي افزود: احداث تله كابين، پل هوايي و يا استفاده از قايق براي جابه جايي مسافران و بازديدكنندگان ، بهترين راه حل براي جلوگيري از دوپاره شدن ميانكاله و نابودي احتمالي آن است.
"عظيمي" خاطرنشان كرد: در مناطق جنگلي در صورتي كه براي جانوري ناامني ايجاد شود، اين حيوان ميتواند با توجه به گستردگي جنگل، با عزيمت به نقاط ديگر احساس امنيت را براي خود مجدد ايجاد كند اما در "ميانكاله" به دليل محدود بودن اراضي و محصور بودن آن، ايجاد هرگونه ناامني و اختلال در آن، نابودي تدريجي حيوانات و ساكنان آن را به همراه خواهد داشت.
مسوول انجمن دوستداران ميراث فرهنگي هوتو تاكيد كرد: مگر ميشود تخليه نفت در مجاورت اين منطقه اگر چه با كنترل و دقت فراوان صورت گيرد اما هيچ خطر زيست محيطي براي آبزيان به همراه نداشته باشد.
حضور كشتيها، تخليه فاضلابها، آلودگيهاي صوتي، سموم نباتي، صيد بيرويه و نبود كنترل ماهيان شانه دار، آرامش و امنيت را از اين پناهگاه بين- المللي دور كرده است و با ادامه اين مشكلات تا ۴۰سال آينده در درياي خزر هيچ نوعي از ماهيان وجود نخواهد داشت.
برخورداري از دريا به عنوان يكي از مواهب طبيعي، حق مردم بهشهر است اما در صورتي كه اين جاده با نقشه فعلي كه از ميان تالاب "ميانكاله" عبور مي كند احداث شود شايد تا چند سال آينده ديگر نامي از اين تالاب باقي نماند و سير تدريجي نابودي جنگلها و "ميانكاله" شتابي دو چندان گرفته و اين مناطق ارزشمند و غير قابل جايگزيني به سرعت و براي هميشه نابود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر